Wat nu?

Het is zondag en het regent. De kinderen zijn uit logeren, het huishouden is gedaan en de vraag is nu wat te doen? Aan het werk gaan of toch maar iets leuks gaan maken? Wat is belangrijker op zo'n dag, je werk of je hobby. Lijkt een eenvoudige vraag en toch ben ik er al de hele ochtend mee bezig. Zal wel aan mij liggen...

zondagsrust?

Lang niets gemeld, had er niet zo veel zin in, druk met andere dingen. Maar nu is het herfstvakantie en zondag dus dubbel rust, zou je zeggen. Heb maar eens wat knutselspulletjes tevoorschijn gehaald, maar kon niet vinden wat ik zocht. Niet zo vreemd als alles door elkaar ligt. Dus even snel het gewone huishouden, een paar wassen draaien, boodschappen voor de komende week halen en langs de ikea voor dozen en zo. Tussendoor met de kinderen babbelen, met de buurvrouw de hond uitlaten en een paar telefoontjes plegen. Zodat er daarna rustig opgeruimd kon worden. Na deze lekker rustige dag zijn alle knutselspullen opgeruimd maar heb ik vreemd genoeg geen fut meer om iets te gaan maken...

Traktatie

Gisteren mijzelf getrakteerd op een paar nieuwe haaknaalden van Addi. Ergonomisch en voor elke maat een eigen kleur zien ze er geweldig uit. En ze haken ook nog fantastisch. Dus snel een tasje voor de jongste gemaakt, zonder enige last van mijn anders nogal pijnlijke duim!Wel behoorlijk prijzig, maar af en toe moet ook dat kunnen.
Verder deze week met de jongste een knutselwerkje gemaakt: een kleurplaat van Ko op A3 formaat. Omdat het thema "papier" is hebben we hem niet ingekleurd maar beplakt met allerlei soorten papier. Dike pret en ook nog een mooi resultaat.

Sommige avonden zijn gewoon heel erg mooi. Zittend op de tribune bij de atletiekbaan terwijl de oudste traint en de jongste lekker speelt met achter je een echte regenboog en voor je de zonsondergang.

Gisteren avond regende het, dus toen maar een tasje gehaakt.
De oudste kan zeer goed vingerhaken, dus die heeft een cadeau voor papa gemaakt. Bijna helemaal zelf!

Grensoverschrijdend

Ben de hele week druk geweest met het terugvinden en herstellen van mijn grenzen. Best lastig maar ook wel bevredigend. Een van de dingen die ik bedacht had, was dat ik hoog nodig weer wat moest gaan doen aan mijn sociale contacten. Gezien de tijd waarin we leven ben ik dus maar overstag gegaan en heb een account op Facebook geopend. Heel erg leuk en een nieuwe valkuil want enorm verslavend. Je kunt er echt uren aan besteden, uren die natuurlijk ook aan echt/andere nuttige dingen gegeven kunnen worden. Het leuke is w el dat het een makkelijke manier is om grensoverschrijdende vriendschappen te (her)ontdekken. En nee, ik bedoel daar niets kinkies mee, alleen dat de grenzen van tijd en plaats vervagen en ik mensen heb teruggevonden die lang uit het oog verloren was. Gelijk ook de oude klassenfoto’s uit de kast gehaald, gescand en laten vervagen, zodat niemand er aan twijfelt dat het echt heel lang geleden is…….
Nu nog grenzen stellen aan de facebook-tijd.